Berichten

, ,

Man & Schaar #8

Fotografie – tips voor kappers:
Regelmatig tonen kappers hun werk op social media. Ze zijn trots op hun werk en wilen dat graag laten zien. Heel goed. Leuk. Maar…
Ik zal het simpel houden. Trouwens, ik ben zelf ook geen professioneel fotograaf. Het gaat er om dat je snel redelijke foto’s maakt die bovendien representatief zijn. Want een mooi kapsel op een verschrikkelijke foto, dat werkt niet.
Om te beginnen mijn 3 eikenhouten tips:
a. fotografeer zonder kapmantel (FOTOGRAFEER ZONDER KAPMANTEL!!!);
b. laat je model even staan, zodat je niet bovenop het hoofd kijkt;
c. plaats je model voor een rustige achtergrond; als jouw model middenin de salon staat met overal afleidende voorwerpen en attributen, dan komt het kapsel niet over.
Het mooist is het als je ergens in de salon een rustige wand hebt om even voor te staan. Er zijn salons die speciaal hiervoor een banner hebben hangen met hun logo er op. Als je dan een foto maakt, of de klant maakt een selfie, dan fotografeer je automatisch jouw logo mee, wat natuurlijk prettig is als de foto via Facebook verspreid wordt.
Ik heb wel eens de volgende fotografie-tip gelezen: ga dichterbij, en als je dichterbij bent ga je nòg dichterbij. Kortom, probeer flink in te zoomen. Het is niet erg als gedeeltes van het kapsel buiten de foto vallen. Je kan dat ook doen via een fotobewerkingsprogramma op de computer: croppen, uitsnijden.

, ,

Man & Schaar #7

Educatie, of trainen.
Eigenlijk is ‘trainen’ een raar woord. ‘Oefenen’ zou je ook kunnen zeggen. Of gewoon ‘leren’, ‘aanleren’. Educatie is grofweg het aanleren van kennis en vaardigheden. En eigenlijk is dat de eerste verantwoordelijkheid van de opleiding. Maar, net als bij het halen van je rijbewijs, wanneer je het papiertje hebt begint het pas echt.
Het is ook het ontwikkelen van je talenten. En het bereiken van je doelen. En nu hebben we het ineens over passie, dedication (toewijding, maar ook: missie, jouw opdracht). Het is niet verkeerd om daar eens bij stil te staan. Het worden van kapper is tenslotte niet zomaar iets. Als je besluit om kapper te worden kies je voor iets groots!
We laten de meester aan het woord:
“Hairdressers are a wonderful breed. You work one-on-one with another human being and the object is to make them feel so much better and to look at themselves with a twinkle in their eye.”
“I think that as good architecture enhances a city, a good cut enhances the definition and expression of a face.”
Jawel, deze kapper heeft nagedacht. Maar dit zijn dan ook de wijze woorden van de wereldberoemde Vidal Sassoon, de held van ons vak.
En nu een uitspraak uit een andere hoek, van een acteur (maar ook niet de eerste de beste):
“To know what you want, to understand why you’re doing it, to dedicate every breath in your body to achieve… If you feel you have something to give, if you feel that your particular talent is worth developing, is worth caring for then there’s nothing you can’t achieve.” – Kevin Spacey
Wat is dat mooi gezegd! Maar nog niet zo makkelijk. Laten we de eerste drie stukjes nog eens op een rijtje zetten:

, ,

Man & Schaar #6

Er is een uitspraak van een beroemde componist (Béla Bartók) die zegt: “Competitions are for horses, not artists”. Oftewel, het creatieve proces is niet iets dat zich leent voor wedstrijden. Je vergelijkt tenslotte appels met peren. Waarom zou de Nachtwacht van Rembrandt beter zijn dan… ik noem maar wat, De Kus van Rodin?

Kapsels vallen voor mij onder beeldende kunst. Het materiaal is haar, maar verder is het net zo beeldend als verf op papier, of linnen, het werken met hout, glas, brons, klei, you name it. Je werkt met vorm en kleur. Het leuke van een kapsel is dat het zich meestal op het hoofd van iemand bevindt.

Waar het om gaat is: hoe creatief is de maker en hoe vernieuwend is het kunstwerk? Een onderwerp kan vaker verbeeld worden. De hierboven genoemde Kus (van Paolo en Francesca da Rimini), gemaakt door Rodin, is ook al te zien bij William Dyce. Een totaal andere kus zie je weer bij een leerling van Rodin, Constantin Brancusi. Je moet ze zelf maar even googelen. Een kus, is een kus, is een kus, maar dan telkens weer anders.

Als je iets maakt, of het nu voor een wedstrijd is of niet, dan probeer je (als creatieveling) iets te maken dat uniek is. Niet afgekeken, niet gekopieerd (want dat is plagiaat). Je maakt iets oorspronkelijks, je geeft een eigen versie van iets.

, ,

Man & Schaar #5

Ik ben altijd een beetje verbaasd over die collega’s die zo kunnen foeteren op de zelfkleurders. Je weet wel, pakje van het Kruidvat.

Hele verhalen over hoe de kleur helemaal mislukt was, hoe het haar helemaal naar de filistijnen was, één bonk pluis, knaloranje, of groen. Stro. Vul maar in.

“En dan mogen wij het weer opknappen!”

Alsof ze een hekel hebben aan hun werk! Het is toch prachtig, als jij dat weer mag opknappen???

Ik snap het wel, die zelfkleurders. Kijk eens naar het prijsverschil! En soms is het ook een tijdkwestie. Uren zit je in de kapsalon. En als je het zelf kunt, dan doe je dat toch? Eventjes ’s avonds je uitgroei bijwerken, terwijl je naar… weet ik veel zit te kijken.

Ik geef mijn klanten dan ook rustig een kleuradvies, ook als ze thuiskleuren. Veelal raad ik ze aan om dan wel professionele verf aan te schaffen. De groothandels mogen het niet, maar verkopen toch vaak aan particulieren. Ik ken zelfs een gerenommeerde (!) kappersketen die hun verf verkoopt aan klanten. Zodat die zelf thuis aan de slag kunnen.

, ,

Man & Schaar #4

Ooit moet het mis gegaan zijn. Een te korte pony waarschijnlijk. Hoe ongelukkig kan je zijn van een te korte pony? Je zou hem wel langer willen trekken….!

Kennen we dat? Kappersangst?

Af en toe krijg ik iemand in de zaak met deze aandoening. Meestal komen ze van ver, omdat iemand hen heeft gewezen op mijn geduld en luisterend vermogen.

Het record staat op 27 jaar. Zo lang was ze al niet naar de kapper geweest, deze Monique. Het haar was lang, grijs en zat in een soort knotje. Ik mocht alles doen, als het maar lang bleef.

Ik ontvouwde het knotje en zag een armzalig bosje haar, voor een groot deel ter hoogte van de kaak afgebroken.

Nou, zeg ik, we kunnen twee dingen doen. Ofwel je wilt het lang houden, en dan moet je het maar snel weer in die knot doen en zijn we klaar. Ofwel ik ga het knippen, maar dan wordt het toch minimaal kaaklengte.

Het was nog een artistiek mens ook, actrice, interesse voor kunst.

Nou goed, dan moest het maar geknipt worden. En dan gelijk maar gekleurd ook.

,

Op weg naar de coiffure award

Als iemand naar de prachtige foto’s kijkt die ingestuurd heb voor de grootste kappers competitie, de Coiffure Award, categorie Avant Garde, dan hoor ik vaak dezelfde vragen:
‘Hoe lang ben ik er mee bezig geweest? Of is het moeilijk om zo’n extravagante creatie te maken? Of hoe ben ik aan de ideeën voor mijn creaties gekomen?’
Met een glimlach vertel ik dan graag over het hele proces zelf. Ik begin al één jaar vooraf met verzamelen van informatie en het opdoen van inspiratie.
Belangrijk is het op de hoogte zijn van de allerlaatste catwalk trends en hair fashion. Daar heb ik genoeg tijd en enorme concentratie voor nodig.
De meeste inspiraties krijg ik door naar Fashion TV te kijken. Als een idee in mij opkomt, dat teken ik dat meteen met potlood op een vel papier.
Als je besluit om mee te gaan doen aan de Coiffure Award moet je eigenlijk al weten precies wat je wilt gaan maken!

, ,

Man & Schaar #3

M’n aandacht werd vanmorgen gewekt door een artikel in de Volkskrant over de eerste robot met levende cellen. Er was een kleine rog nagemaakt, met rattenhartcellen voor de voortbeweging. Die cellen reageren op licht en daardoor ging het robotvisje zwemmen.

Een dag eerder zag ik op TV de eerste robot in het onderwijs. Een klein schattig robotmensje dat, gezeten op de grond, aan enkele peuters Engelse les gaf: Wan, Toe, Trie.

De mens wordt langzaam maar zeker overbodig.

Hoe zit dat in het kappersvak? Dat kan nooit, hoor ik u denken. Nooit? Er wordt al met of door middel van robotarmen geopereerd. Hele robotstraten zetten auto’s in elkaar, waar nauwelijks nog een mensenhand aan te pas komt.

, ,

Man & Schaar #2

In 2004 meldde ik mij aan bij de kappersschool. En in 2006 had ik de eerste officiële metamorfose in mijn “zaak”. Drie dochters uit één gezin, samen met hun moeder. Moeder, of oma eigenlijk, was 83 jaar oud.

Bij metamorfoses hoorden foto’s voor en na. Ik zocht contact met een fotograaf. Jawel, hij kon dat wel doen. Maar een uurtje of vier, maal 80 euro, was dat de bedoeling? Deze professional durfde gewoon geld te vragen. Iets wat je in het kappersvak niet vaak ziet. Nee, 320 euro voor de foto’s, dat was iets teveel van het goede.
Dat had hij al gedacht. Maar waarom doe je het niet zelf, vroeg hij. Misschien heb je best een leuk kameraatje en ik help je wel met het licht. Nou… kameraatje… Tja. Oké, ik kocht een wat zwaardere camera (letterlijk) en huurde drie professionele flitslampen, inclusief statieven en kabels. Even een beetje uitproberen. En dan maar op hoop van zegen.